Tarcza ostrzegawcza świetlna kolei niemieckich (DRG) stosowana w latach 1931-1933 na II odcinku próbnym Śląskiej Kolei Górskiej (linia Wałbrzych – Jaworzyna Śląska, ówcześnie Waldenburg – Königszelt) i przejściowo zachowane na PKP do połowy lat 80-tych XX wieku.

Komora sygnału zastępczego przystosowana do mocowania na semaforach kształtowych. Kilka wariantów wykonania typowych rozwiązań spotykanych na PKP: komora sygnałowa sygnalizatora świetlnego starszego lub nowszego wykonania (pojedyncze białe światło), komora sygnałowa stosowana przed 1959 r. (trzy światła ułożone w trójkąt w wykonaniu polskim i niemieckim), wysięgnik w formie stosowanej na sygnalizatorach świetlnych lub w formie półki. (…)

Sygnalizator świetlny systemu Ericssona pierwszej generacji powojennej stosowany na PKP. Opracowanie umożliwia wykonanie dowolnego typu sygnalizatora odpowiadającego sygnalizacji sprzed 1959 roku.

Wybrane znaki zakazujące spotykane na obiektach kolejowych w Polsce m.in. zakaz wstępu oraz zakaz fotografowania.

Generator tablic i słupków hektometrowych dla zadanego zakresu pikietażu linii kolejowej. Różne rodzaje tablic, możliwość dopisywania na tablicach domiaru.

Sygnalizacyjne urządzenie dzwonowe (typ Mantelbude), produkcji Siemens & Halske.

Znaki drogowe stosowane w Niemczech oraz przejściowo na terenie Polski (Śląsk) w okresie od 1909 do 1934 roku.

Zewnętrzne punkty łączności kolejowej PKP (skrzynki z przyłączami dla telefonów polowych). Opracowanie zawiera trzy warianty wykonania. Dodatkowo opracowanie zawiera tabliczki z literą „T” do oznaczenia budynków i obiektów z telefonem lub przyłączem do sieci kolejowej.

Historyczne znaki drogowe stosowane na ziemiach polskich w okresie od 1909 do 1939 (znaki zgodne z Konwencją Paryską z 1909 roku, Konwencją Paryską z 1926 roku oraz Konwencją Ujednolicającą z 1931 roku).

Propozycja wykonania wskaźnika W3 (sąsiedni semafor po prawej stronie toru nie odnosi się do tego toru) na słupie semafora kształtowego.